سرکه انگبین

سرکه انگبین از ترکیب مقدار مشخصی سرکه و عسل طبیعی به همراه مقداری نعناع یا عرق آن بدست می‌آید. هر سه ماده ای طبیعی و شگفت انگیز هستند. علاوه بر این، افزودن عسل طبیعی به سرکه باعث می‌شود خواص دارویی آن برای سلامتی چند برابر شوند. این شربت به اسم سکنگبین یا سکنجبین عسلی یا سرکه انگبین هم نام برده می شود.

این شربت را با سکنجبین اشتباه نگیرید. سکنجبین به وسیله شکر و سرکه درست می شود. در صورتی که در سرکه انگبین از عسل طبیعی استفاده می شود. سکنجبین به هیچ عنوان دارای این خواص نمی باشد.

«سرکه انگبین» یا سکنجبین از نوشیدنی های فرح بخش و سنتی ایرانی است که علاوه بر گوارا بودن، خواص زیادی دارد و از قدیم مورد توجه اطبای سنتی بوده است. در باب اهمیت آن بوعلی سینا رساله‌ای به نام السکنجبین با نام کامل «منافع الشراب المسمی سکنجبین» به زبان عربی نوشته است. این رساله در سال ۱۵۴۷ به زبان لاتین هم ترجمه شده است.

به گزارش «بهپو»، سکنجبین یا همان سرکه انگبین معرب واژه سیکنگبین و دقیقا نمونه‌ای از روش آمیزه‌سازی کلمات در پارسی کهن است، اما به مرور زمان به علت گرانی یا در دسترس نبودن عسل طبیعی بجای آن از شکر استفاده می‌کردند؛ از این جهت برخی بین سرکه انگبین سنتی و سکنجبین امروزی تمایز و تفاوت قایل می‌شوند. در هر حال هرجا سخن از خواص و فواید سکنجبین است و مصرف آن توصیه شده، منظور همان نوشیدنی سرکه انگبین اصیل و سنتی است.

سکنجبین طبع میانه‌ای دارد و تعدیل کننده مزاج است ولی می‌توانید طبع سکنجبین را برای افراد گرم و سرد‌مزاجان تا حدودی تغییر دهید. می‌پرسید چگونه؟ اگر گرم مزاج هستید و در عید هله‌هوله زیاد خورده‌اید بهتر است به سکنجبین مقداری عرق کاسنی که مزاج سرد و خنکی دارد بیفزایید و همراه کاهو میل کنید، اما اگر سرد مزاج هستید خوب است چند شاخه نعنای تازه که طبع گرمی دارد، در سکنجبین قرار دهید تا عطر و اسانس نعنا را به خود بگیرد و مزه‌دار شود.

توجه داشته باشید اگر میزان سرکه سکنجبین از اعتدال خارج شود طبع آن سرد و برای مبتلایان به زخم معده و روده زیانبار می‌شود و اگر شیرینی آن زیاد شود طبع آن گرم و بسیار چاق‌‌کننده خواهد شد.